محیط زیست ایران و آداب و رسوم و فرهنگ -آثار باستانی -ابیانه-مشکل زباله های شهری-مشکل بازیافت زباله

اطلاعاتی درباره زیباییهای ایران و خرابیهای طبیعت و مطالب فرهنگی

کند ن و حفاری و از بین بردن درخت با پلاک!!
نویسنده : شاهرخ رضایی - ساعت ٦:٤٢ ‎ق.ظ روز یکشنبه ۱۳٩٢/٤/٢۳
 

ناراحت


 
 
هیرکان-استر آباد گرکان
نویسنده : شاهرخ رضایی - ساعت ٦:٢٥ ‎ق.ظ روز یکشنبه ۱۳٩٢/٤/٢۳
 

از زمان ایجاد استان گلستان و مرکزیت گرگان شهری زیبا با مردمانی شاد بوجود آمده است


 
 
سفرم به مرو دشت 30 کیلومتری شیراز
نویسنده : شاهرخ رضایی - ساعت ٤:۳۸ ‎ب.ظ روز جمعه ۱۳٩٢/٤/٢۱
 

زیبا زیبا و آرام...من از مرو دشت بیشتر از محیط شیراز از لحاظ زیبایی خوشم اومد.برید حتما


 
 
طبیعت شهر زیبای تالش
نویسنده : شاهرخ رضایی - ساعت ٧:٤٧ ‎ق.ظ روز دوشنبه ۱۳٩٢/۳/۱۳
 

یکی از زیباترین صحنه های عمرانسان با مردم خون گرم تالش.......سفر کنیدقلبحتما

 

 

 

 

 

.

 

               

                   مردم کوه نشین با صفای تالش با شیر بز تازه واااااای

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 
 
سوختم خدایا ممدی
نویسنده : شاهرخ رضایی - ساعت ۳:٠٥ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱۳٩٢/٢/۱٢
 


 
 
تصاویری از زلزله در آذربایجان شرقی
نویسنده : شاهرخ رضایی - ساعت ۱:٢٤ ‎ق.ظ روز یکشنبه ۱۳٩۱/٥/٢٩
 

خدایا صبر عطا فرما به این بندگان مظلومت

طلوعی دوباره در راه است صبور باش هموطن......

 


 
 
ابیانه اختتصاصی نوروز1391 در چندین نگاه
نویسنده : شاهرخ رضایی - ساعت ٧:٤٩ ‎ب.ظ روز جمعه ۱۳٩۱/۳/۱٢
 

در آغاز کلام متذکر میشوم کلیه عکس های  گرفته شده مربوط به این وبلاگ میباشد و جهت استفاده درج منبع عکس الزامیست با تشکر-شاهرخ رضایی

به روستای ابیانه که می رسیم در اولین پیچ جاده، ساختمان هتل ابیانه را می بینیم.

شاید شما هم، مثل ما، در اولین سفر از این هتل ذهنیتی جز آنچه که در وب سایت اصلی آن ارائه شده نداشته باشد؛اما بعد از چند ساعت اقامت در آنجا و آشنایی با دست اندرکاران و مدیریت هتل متوجه می شوید که اینجا فقط یک هتل نیست.

این هتل که به همت و سرمایۀ بزرگِ خانوادۀ استاد علی بنیان گذاری شده و به یاری همسر زحمتکش ایشان سرکار خانم کاشانی تا کنون پابرجاست سالانه میزبان صدها مسافر از ایران و کشورهای دیگر می باشد.

خانوادۀ استاد علی که هریک بخشی از وظایف میزبانی و کنترل هتل را به عهده دارند شما را همچون مهمان خانۀ خود،عزیز می دارند.

لابی هتل که به سبکی سنتی و دلنشین طراحی شده و در بیشتر ایام سال به خصوص ایام نوروز با موسیقی زنده حال و هوای دیگری دارد محل خوبی است برای نشستن و نوشیدن چای معجونی که آقا رضا( مسئول قهوه خانه) برای شما آماده می کند و با باقلواهای خوشمزه قزوین و قلیان پیش شما می آورد.

در همین لابی است که می بینید همسر آقای استاد علی در حالی که با یک دست نوۀ کوچک خود را بغل کرده با دست دیگر میز پیشخوان و میزهای پذیرایی را مرتب می کند و در همان حال به مهمان های از راه رسیده خوشامد می گوید. زنی با پشتکار،فهمیده و آگاه که به قول خودش پیر شد تا این هتل،هتل شد!

خاطرات زیادی برای ما تعریف کرد و درد دل های بسیار از سختی هایی که کشیده و هنوز دست به گریبان آنهاست. از اینکه گاهی آقای استاد علی،به قول خودش،کتش را برمی دارد که برود،اما همسرش می گوید که باید ایستاد و تسلیم سختی ها نشد.

آقای استاد علی،صاحب هتل، مردی بسیار خاکی و پدری مهربان که کنار مسافران می نشیند،با آنها خوش و بش می کند و مدام مواظب است که مهمانی ناراضی از آنجا بیرون نرود.

به خاطر آرامش و جو خانوادگی این هتل و محبتی که از تک تک اعضای این خانواده دیدیم دلمان نمی آمد آنجا را ترک کنیم و بین خودمان قرار گذاشتیم هر چند ماه یک بار حتماً سفری به این روستای آرام داشته باشیم

تصویر دست راست حاج آفای استاد علی عزیر و تصویر کنارشان همسر گرامی ایشان خانم کاشانی بانیان و سازندگان هتل زیبای ابیانه را مشاهده میکنید

باید اضافه کنم که مردمان روستای زیبای ابیانه مدیونه زحمات این دو زوج موفق و روشن فکر در راستای معرفی و شهرت روستا به صنعت توریسم میباشند.هم اکنون مدیریت هتل ابیانه زیر نظر پسر این دو عزیز آقای رضا استاد علی میاشد اما همچنان حضور گرم این دو زن و شوهر در کنار خانواده درمدیریت هتل ابیانه گرمی خاصی به فضای هتل میدهد.

حکایت زیبای ساخت و راه اندازی هتل ابیانه را از خانم کاشانی پرسیدم و جدا باید گفت پشتکار این خانواده تحسین برانگیز است.هتل دارای 30 اتاق یک تخته تا 5 تخته و سوییت های 6 نفره است.

متاسفانه خانم کاشانی از سختی کار در این محیط و باز پرداخت وام بانکی هتل درد دل های زیادی داشتند..باید بدانیم که این افراد برای شاد کردن دل مردم و مهمانان هتل سختی های بسیار میکشند اما همچنان استوار در میان این کوه مشکلات با رویی خندان به پذیرایی از مهمانان میپردازند.

لابی درون هتل ابیانه

 

مهمترین دغدغه مدیران هتل زباله های روستا و همکاری نکردن دهداری ابیانه با مردم و محیط زیست رو به نابودی روستاست.در ورودی روستا از هر اتومبیل مبلغ پانصد تومان دهداری ابیانه دریافت میکند که اکثر مردم بومی و مدیران هتل نمیدانند این پول صرف چه کاری در روستا میشود..مسلم است با تصاویری که بنده گرفتم در امر جمع آوری زباله روستا و مسافران بسیار کمکاری میشود و نظارتی نیز از سوی مسوولان مشاهده نمیگردد.به تصویر زیر نگاه کنید

این درخت زیبای 400 ساله که آب از کنارش میگذرد کاملا با زباله مسافران پوشیده شده است و اصلا مسافران نوروزی توجهی به صدمات وارده به این محیط زیست رو به نابودی نمیکنند.

کوچه های ابیانه در اول سرازیری روستا تقریبا تمیز است اما در تنها 20 متر پایین تر سکوت روستا و ساکنانش که شاید به 400نفر  هم نرسد شنیده میشود

مردمان ساکن روستا همگی با وسواسی خاص به تمیزی روستایشان اهمیت میدهند و هر روز صبح زباله هایشان را درون سطل های کهنه دهداری گذاشته به امید اینکه سه روز یکبار ماشین وانت حمل زباله به سر کوچه آنها هم بیاید...من شاهد سطل های پر از زباله ای بودم که شاید ده روز بود دست نخورده باقی مانده بود و هر چه به پایین روستا میرسیدیم کمبود سطل ها و رسیدگی به معابر بدتر میشد.گویی این روستا هم برای خودش بالای شهر و پایین شهر داشت!!!!!

چند تصویر از بالای شهر!!!!روستا که بیشتر در دید مسافرین بود ببینیم که آن هم باز خالی از زباله و کثیفی نیست!

عکس بالا محل چادر زدن مسافران است که در اطرافش زباله موج میزند و فقط تقصیر مسافران نوروزی است که بی رحمانه به طبیعت نگاه میکنند

تصویر بالا دقیقا کنار چادر مسافران عزیز است که طی سالین اخیر پر از زباله و پلاستیک شده است و عدم همکاری مسافران در طی سالیان باغ ها را به این حالت در آورده..

تصویر بالا:مسافران و عدم رعایت نظافت و ایمنی در جنگل خشک..

تصویر بالا: جوی ها بدلیل عدم لای روبی با وجود زباله و وجود آب کافی اکثرا مسدود میباشند

ساختمان های ترمیمی بالا شهر روستا!!!!!

آب روان در کنار زباله و درخت کهن بی صدای روستا............

نمای معابر بالا شهر روستا!!!!!!!

باز هم آبراه بی آب و همراه با زباله...

آبراه هایی که در زمان قدیم خانه به خانه را آبیاری میکرده و از خانه همسایه ای به همسایه دیگر میرفته و معمولا توسط میرآب روستایا همان آبمال تقسیم بندی میشده است

چهار سوق روستا در بالا شهر روستا!!!!!که دالانیست برای کاسبی معدودی از بومیان.

لباس های سنتی ابیانه برای فروش یا کرایه جهت عکس گرفتن مسافرین.

 

 

مکان زیارتی روستا

درب ورودی زیارتگاه روستا

مربوط به مراسم روز عاشورا

نمای داخل زیارتگاه

پیرزنی با نوه در راه خانه

در مورد فضای پایین روستا و مشکلات و درد دل روستاییان که خود بنده با پیر و جوان ده صحبت کردم چه باید گفت؟آیا تصاویر گویای درد دل ساکنان اندک روستا نیست؟

این کوچه ی ساکت رو که میبینید با اندکی زباله همان پایین ده روستاست.ساکت و دور از مکان زیارتی روستا که پیرمردان و پیر زنان برای اندک آسایشی درب های منازل رو بستند و با کسی صحبت نمیکنند..اتفاقی بود که با پیر زنی 79 ساله صحبت کردم و از مشکل بیمه تامین آتیه یا همان از کار افتادگی برایم گفت که 6 سال است سالیانه 90 هزار تومان به سختی پرداخت کردند اما حالا باید 9 سال دیگر سالی 140 هزار تومان بپردازند و با کنایه به من گفت:آخه جان دلم من که دیگه 9 سال دیگه زنده نیستم تا حقوقی از بیمه بگیرم و حرف حق هم جواب نداره......پیرزن محترم بسیار اصرار داشت این مطلبش به گوش شاید مسئولی برسد من هم با توجه به توانم اینجا مطرح کردم

تخریب خانه ها در پایین ده به چشم میخورد:

البته در این میان از معدود تهرانی هایی که بومی روستا نیستند و خانه های زیبا و بی سرو صدا در پایین ده برای خودشان ساختند هم نمیشه گذشت:

در پایین ده روستا حتی سطل های زباله هم کهنه و خرابند و جوی های پر از زباله بومیان رو کلافه کرده تا جایی که به من گفتند کاش مسافری نمیامد و ای کاش اینجا مثل سابق بی سرو صدا و گم نام میماند..شاید موافق نباشم با این حرف اما اگر مانند جاهای دیگر دنیا مثل همین ونیز ایتالیا دولت برنامه ریزی در صنعت توریسم بکند همه خوشحالند هم مسافر و هم ساکنین شهر ها یا روستاهایی چون ابیانه ی خودمان

کودک ده پایین که سعی دارد زباله ها را کنار زده تا جوی آب روان بشه..شاید....

تمامی بومیان دوست داشتند بدانند پول عوارضی که دهداری از هر ماشین در ابتدای روستا میگیرد صرف چه کاری میشود..من هم دقیقا ندانستم اما از غریبی مردمان و طبیعت این روستا دلتنگ شدم . و امیدوارم مطالب اندک من باعث تغییری در این روند بشه.به هر صورت مبلغ پانصد تومان از آن همه اتومبیل عوارضی گرفتن در روز مبلغ کمی نیست که بشه گفت فقط صرف جمع آوری چند سطل زباله میشه..حتما دهداری روستا باید برای این بوجه و هزینه کردن آن برنامه های بهتری بکند.تعجب من ازین است چرا مردم روستا از خود شخص دهدار سوال نمیکنند!!!شاید اندکی حرمت و رو در وایسی باعث این مساله باشه.

عکسی از نمای بیرونی تنور نانوایی در پایین ده روستا:

 

 

باز هم تصویری از پایین ده ابیانه:

سطل های زباله که در هفته 1 بار در پایین ده و در بالا ده 3 بار جمع آوری و در آخر روستا چون کوهی تلنبار میشه(به گفته شاهدان و ساکنان روستا)

چه در بالا ده و در پایین روستا بنده تابلویی مشاهده نکردم که مسافر گرامی لطفا زباله خود را جمع آوری و در سطل بریزید این حد اقل کاریست که یک ایرانی باید برای حفظ اینگونه مکانهای سنتی و تفریحی انجام بده..

شهرداری محترم نطنز-دهداری محترم ابیانه کمی حساسیت و نظارت بیشتر میتونه این روستا رو از این دل مردگی خارج کنه...اگر از هر مسافر به جای گرفتن عوارضی در ابتدای روستا و ایجاد نکردن ترافیک سنگین درخواست کنید فقط یک کیسه زباله در آخر سفرش به ابیانه تحویل شما بدهد(در جایگاه مخصوصی که در روستا ایجاد مینمایید) ایمان دارم ظرف یکسال این روستا عاری از زباله میشه...فقط کمی صبر و حوصله..ممنونم

نمونه بالا یکی از معدود خانه های پاک و زیبای ابیانه است

دهدار محترم روستا آیا از درامد عوارض روستا برای معابر شهر هم کاری کرده اید؟این سوال اکثر ساکنان و گردشگران است

این هم تصویر مرکز روستا که قهوه خانه سنتی شده یکی از منازل ساکنین عزیز .دستش درد نکنه و خسته نباشید میگم

نمای دیگر از ده پایین:

منزلی زیبا و بازسازی شده در بالا ده روستا:

قدیمی ترین درب چوبی روستا که با نوشته های زیبایش چشم نواز است:

نمونه ای از بالکن های دست نخورده خانه های ابیانه:

دیوار زیبایی که متاسفانه به دست مسافران پر از یادگاری شده:

هشتی زیبا و درب ورودی خانه ای دست نخورده در بالا ده روستا:

نمای بیرونی آبراه روستا که خانه به خانه را آبیاری میکند:

دوستان عزیزم که طرفدار طبیعت و محیط زیستند در آخر باز هم خواهش میکنم لطفا قدر تمامی زیباییهای ایران رو بدونید و به فرزندان خود هم فرهنگ زیبا زیستن رو آموزش بدید-منتظر نظرات شما هستم با تشکر شاهرخ رضایی


 
 
سفره خانه جارچی باشی اصفهان
نویسنده : شاهرخ رضایی - ساعت ٤:٥۸ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۱۳٩۱/٢/٤
 

یکی از زیباترین سفره خانه های سنتی اصفهان که در میراٍث ملی ثبت گردیده سفره خانه حمام سلطان جارچی باشی میباشد که با صرف هزینه نزدیک 4 میلیارد توسط آقای افتخاری بازسازی گردیده و از اسفند 90 افتتاح شده است...شما دوستداران آثار ایرانی و صفوی را به دیدن عکس های این سفره خانه زیبا جلب میکنم


 
 
زیباییهای جاده چالوس در نوروز 91 و اما.....
نویسنده : شاهرخ رضایی - ساعت ٧:۱٢ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ۱۳٩۱/۱/۸
 

همه ما عاشق جاده چالوس و زیباییهاش هستیم اما متاسفانه اگر دیر بجنبیم چه ما بعنوان مسافر و چه مسولان شهرداری و راه داری .دیگه تا ده سال آینده خبری از این زیباییها شاید نباشه.....اول زیباییها رو ببینیم

و حالا نمونه ای از زباله های کنار دریا و جاده چالوسناراحت

     

مسافرین عزیز شما به سهم خود زباله در جاده و دریا نریزید..ما ایرانی ها باید فرهنگ نگهداری محیط زیست را دوباره در فرزندانمان زنده کنیم و شاید در خودمان نیز باید تغییری ایجاد کنیم..حال بشنویم درد دل رییس اتحادیه رستوران داران جاده چالوس را:

رئیس اتحادیه رستوران داران کندوان از بی اعتنائی استانداری مازندران نسبت به جمع آوری زباله‌های دپو شده در جاده چالوس خبر داد.

مرتضی ردایی از تولید روزانه چهار تن زباله در محور تفریحی جاده ـ چالوس خبر داد و افزود: چندین سال است که از استانداری مازندران درخواست ماشین زباله کرده ایم ولی مسئولان اقدام نمی کنند.

وی افزود: وجود زباله ها در جاده و دره ها آفت محیط زیست شده و برای کودکان و سالمندان که برای تفریح می آیند خطرناک است.

رئیس اتحادیه رستوران داران کندوان اظهار داشت: اتحادیه یک نیسان را برای جمع آوری زباله ها اجاره کرده است ولی با این حجم بالای زباله امکان جمع آوری وجود ندارد!!!!

 ای وای چی بگم آخه؟؟؟؟؟؟؟

شهردار ساری هم از حجم زباله ها در نوروز ومشکلات جابجایی میگویند:

به گزارش خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی شهرداری ساری به نقل از اداره فرهنگی اجتماعی  این دستگاه  مهندس سید علی حجازی شهردار ساری در این خصوص  افزود:مازندران استانی مسافر پذیر خصوصا در این مقطع از سال است بنابراین با ورود مسافران و تعطیلی و مهمانی های چند روز اخیر ، حجم زباله مرکز استان به حدود دو برابر افزایش یافت و به ۵۵۰ تن در روز رسیده است.

بنا براین نیازمند رفت و آمد بیشتر ماشین های مخصوص حمل زباله شهرداری به خارج از شهر هستیم

اما برای حجم این میزان زباله محدودیت زمانی داریم که جوابگوی نیاز شهر نیست..

وی  در ادامه افزود:پلیس راه ساری-کیاسر اجازه تردد کامیون را به ما  نمی دهد و تلاش ما برای متقاعد کردن آنها بی نتیجه بوده است.اما حالا که زباله ها را حمل نکردیم اگرچه شهروندان مرکز استان را آزرده خاطر کرده است اما این حسن را داشته که صدای مظلومیت ما شنیده شود.

حجازی سپس با انتقاد از برخی متخلفین قوانین حوزه شهری افزود:«برخی مردم رعایت نمی کنند و مبل شکسته و بریده درختان و حتی شن و ماسه اکواریوم و چیزهایی از این قبیل را بیرون می گذارند تا ما حمل کنیم».


 
 
زباله های رشت در جنگل سراوان
نویسنده : شاهرخ رضایی - ساعت ۳:۳٩ ‎ب.ظ روز جمعه ۱۳٩٠/۱٢/٢٦
 

من خودم سال 82 به این جنگل زیبا رفته بودم.اون زمان تقریبا تمیز بود اما حالا مشکل بازیافت زباله ها گریبان این جنگل رو هم گرفته.آیا نمیشه زباله واقعی را دفن کرد و ما بقی را بازیافت؟؟شنیدم نوعی بازیافت هوازی هست که خاک حاصلخیزه قابل فروش تولید میکنه .

جنگل سراوان در 15 کیلومتری شهر رشت قرار داره تنوع چشم گیر گیاهی و جانوری این جنگل حائز اهمیت می باشد سال های زیادی ست که بخشی از این جنگل بی نظیر مکانی برای دفن زباله های چندین روستا و شهرستانهای استان گیلان و شهر رشت گردیده است لحظه به لحظه کامیون های حامل زباله توقف می کنند تا زباله های خود را در این منطقه تخلیه کنند این زباله ها در ابتدا بخش کوچکی از این جنگل را محصور کرده بود اما اینک بخش های قابل توجهی از این منطقه بی نظیر را اشغال کرده است . وقتی به اطراف خود می نگرید تا چشم کار می کند فقط زباله می بینید کما اینکه باور این حقیقت که خود نیز بر روی کوهی از زباله ایستاده اید برایتان بسیار سخت است وقتی انبوهی از زباله تخلیه گردید توسط کامیون ها بر رویشان لایه ای از شن ریخته می شود و این ترتیب (زباله-شن) روزانه تکرار میگردد تا آنجا که در حال حاضر ارتفاع این زباله ها به چندین متر می رسد

 


 
 
← صفحه بعد